کتاب بهار و مراقبه دربارۀ عبدالعظیم صاعدی در انتشارات آوای کلار به چاپ رسیده است.
شعرهای کوتاه و بیعنوان مجموعۀ بهار و مراقبه یکی از مجموعه اشعار عبدالعظیم صاعدی است که بر حول موضوعی مشترک با عنوان مراقبه نوشته شدهاند. مراقبه شامل اعمالی معنوی است که طی آن فرد به آرامش روحی و باطنی میرسد و موفق میشود دید خود را به هستی تغییر دهد. از این شاعر معاصر مجموعهای دیگر نیز به نام شاهنامه عبودیت با موضوع نیایش منتشر شده بود و این کتاب در واقع جلد دوم آن محسوب میشود. شاعر در این اشعار آرزو میکند که نورانیت مراقبه در جان انسانها، جهان امروز را از جنگ و تیرگیهای ناشی از آن رهایی بخشد و آدمیان را از ابلیسپروری دور کند.
به دوستداران شعر شاعران معاصر ایرانی پیشنهاد میکنیم.
خوب دیدن، خوب تماشا کردن و گوش دادن به موسیقی هستی، عشق ورزیدن به همین لحظه که تماشایی است، تجربه یکی شدن با پدیدههای هستی را به ما میآموزد، و این روش، چیزی نیست جز همان مراقبه، و این چنین میتوان به تعادل درونی دست پیدا کرد. اگر ما بخواهیم بین نظریات متقدمین و معاصرین دربارۀ مفهوم مراقبه به یک، جمعبندی مجمل دست پیدا کنیم باید بگوئیم که مراقبه، تجمیع حواس و قوای درونی است برای زدودن کثرت و جایگزین کردن وحدت، مراقبه به ما میآموزد که چگونه از کثرت بینی بسوی وحدت عینی گام برداریم. مراقبه یعنی چشیدن طعم زندگی در اکنون، نفی خاطرات و خطورات گذشته، و خودداری از ترسیم آرزوهای بلند آینده، مراقبه یعنی آب تنی کردن در حوضچهی اکنون.»